Ik ben in mijn leven één keer naar het bevrijdingsfestival in Vlissingen geweest. Het was die dag koud, nat en tot overmaat van ramp stond Marco Borsato op het podium. Toen ik daar in de stromende regen met een verschraald biertje naar die stomme muziek stond te luisteren bedacht ik me,dat ze toch wel met een hele goede act en weersvoorspelling moesten komen wilde ze mij ooit nog op een bevrijdingsfestival krijgen.Het was 1995 en ik ben nooit meer geweest.

Dit jaar hadden ze Nick en Simon weten te strikken. Ik denk dat Nick en Simon eigenlijk heel erg goede muzikanten zijn.Maar ze hebben de pech dat hun wiegje in Volendam stond, en daarom moeten ze hele stomme meedein-muziek maken. Zo hoort dat daar nu eenmaal. Ik was wel blij dat zij de hoofdact waren, het gaf mij ook dit jaar weer een goede reden om niet naar het bevrijdingsfestival te gaan.

De dagen voor 5 mei werd er door verschillende mensen flink op los getwitterd over het wel dan niet naar Nick en Simon gaan. Tussen al die berichtjes door viel mijn oog op een tweet van de plaatselijke boek- en muziekwinkel: “Gratis af te halen, Nick en Simon”. Een foto er bij van een levensgroot bord van de twee heren. Ik moest erg lachen om deze oproep en reageerde voor de grap.

Twee bevriende twitteraarsters gingen zich er mee bemoeien en aan het eind van het liedje hadden wij afgelopen zaterdag ons eigen bevrijdingsfestival aan huis, met Nick en Simon! Lekker warm en droog binnen, want ook dit jaar was het weer niet erg behaaglijk voor een buitenconcert. Goede prosecco uit echte glazen in plaats van verschraald bier uit plastic bekers. Onder toeziend oog van de kartonnen Nick en Simon hebben wij heel de avond, lekker zitten kletsen over allerhande zaken die ons, vrouwen in de bloei van hun leven, zoal bezig houden.

Door de aanwezigheid van de kartonnen mannen kreeg het gesprek regelmatig een komische wending. Zo hebben wij ons uitgebreid af zitten vragen wie wij, als we nog 14 jaar waren geweest, leuker hadden gevonden, Nick of Simon. Voor mij is dat lastig want ik weet nooit wie Nick en wie Simon is, en ik weet zeker dat ik ze ook op mijn veertiende allebei stom had gevonden. Maar ze hebben ons een verrassend leuke avond bezorgd, dat wel!

Nu staan ze dubbel geklapt in het schuurtje. Je weet maar nooit waar ze nog eens goed voor zijn.